Miastowy. Nigdy nie miał taki w Polsce dobrze. Nękała go szlachta, Szwed grabił, zaborca prowincjonalizował lub wyburzył kompleksowo okupant. Wyzwoliciel też tak wyzwalał, że porozwalał. Może z wyjątkiem Koniewa – jakże zręcznego generała. Polski miastowy do miasta serca zresztą nie miał. Jak już ulokował, to na niemieckim prawie. Przyszłe zabytki nastawiali mu makaroniarze. A jak Polak sam co odbudował, to tak, że teraz czas na akcję „cały naród burzy swoją stolicę“. Bo Polak się na horyzont zapatrzy. I dobrze mu, i sielsko. To po co mu miast wsi miasto? Chyba tylko po to, żeby chłop wiedział, kto chłepce jego krwawicę. Wiadomo kto: miastowy. ...